Weimar’s Wijkpaleis viert 25e editie Repareercafé
Duizend reparaties, 750 spullen een tweede leven en een duidelijke boodschap: repareren is groen, zuinig én leuk!
Het Repareercafé in Weimar’s Wijkpaleis viert op 21 februari zijn 25e editie. In de afgelopen jaren kwamen zo’n duizend buurtgenoten langs met kapotte spullen die anders zouden zijn weggegooid. Maar liefst 750 items kregen dankzij vrijwillige reparateurs een tweede leven. Ongeveer 250 spullen bleken niet meer te redden. De conclusie na 25 edities: groen, zuinig en leuk vormen een verrassend goede combinatie.
Elke Repareercafé trekt zo’n 40 bezoekers. Gemiddeld gaan 30 van hen naar huis met een gerepareerd apparaat of kledingstuk. De overige 10 bezoekers krijgen het eerlijke oordeel dat repareren niet mogelijk is. Opvallend is dat juist nieuwere apparaten vaker ‘onrepareerbaar’ blijken. Nespresso-machines en melkschuimers met gelijmde bodems en onmogelijke schroefjes zijn vaak bijna niet open te krijgen. Piet Driest – initiatiefnemer: ‘Geef ons maar oudere apparaten – voor een walkman uit de 80-er jaren, een oude platenspeler, een cassetterecorder, een oude stofzuiger draaien we onze hand niet om’.
In elk huishouden zijn ze te vinden: kapotte spullen
In elk huishouden zijn ze te vinden: kapotte spullen die eigenlijk gerepareerd moeten worden. ‘Maar winkels repareren niet meer. Een reparateur zoeken ingewikkeld, een nieuw apparaat is goedkoper. Zo ontstaat ‘ónrepareerbaarheid’ als verdienmodel. Talloze stofzuigers, jassen, koffiezetapparaten, tassen, computers, fietsen, schemerlampen verdwijnen onder in de kast of in een schuurtje en belanden uiteindelijk op de vuilnisbelt,’ aldus Driest.
Het Repareercafé biedt een oplossing.
Bezoekers geven hun spullen niet af, maar kijken mee hoe de reparateurs het defect ontwarren. Ondertussen is er koffie, thee en iets lekkers. En andere wachtenden om een praatje mee te maken. Prachtige gesprekken tussen mensen die geen geld hebben om iets nieuws te kopen en mensen die uit milieubelang geen nieuwe willen kopen. Verhalen van een oude oma over het schemerlampje dat vroeger in Indië op het buffet stond en over sieraden die ooit gekregen zijn van de overleden echtgenoot en die nu eindelijk weer gedragen kunnen worden.
Ook de reparateurs vormen een bijzondere groep. Van een gezamenlijke poging van reparateurs om een bijna niet te repareren voeten-trilmachine te redden tot de reparateur die tot 3 uur na sluitingstijd nog bezig was met het oprolmechanisme van een stofzuigersnoer tot de reparateur die – ondanks de afspraak – toch stilletjes de platenspeler mee naar huis neemt omdat daar ‘Het juiste spul is om m te repareren’.
Met 25 edities, duizend reparatiepogingen en honderden geredde spullen laat het Repareercafé zien dat repareren niet alleen duurzaam is, maar ook verbindend en heel erg leuk.